در توسینسو تدریس کنید

و

با دانش خود درآمد کسب کنید

آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 5 : آموزش گام به گام نصب لینوکس

*ادامه مقاله چهارم ...*

ابزار پارتیشن بندی لینوکس

شکل هفتم : انتخاب روش پارتیشن بندی هارد دیسک

اولین گزینه در این صفحه به شما پیشنهاد می دهد که کل هارد درایو را برای ایجاد پارتیشن ها مورد استفاده قرار بدهید. در کامپیوتری که خام بوده و اولین باری است که سیستم عامل لینوکس بر روی آن نصب می شود این گزینه بهترین و ساده ترین روش پارتیشن بندی است. برای استفاده از این روش کافیست بر روی گزینه Guided-use entire disk را انتخاب کنید .اگر کامپیوتر شما دارای دو هارد دیسک برای دو سیستم عامل است می توانید برای هر یک از این سیستم عامل ها یک هارد دیسک را بصورت جداگانه و متسقل تعریف کنید.در هر دو صورت صفحه بعدی به شما پیشنهاد می دهد که دیسکی را انتخاب کنید که لینوکس قرار است بر روی آن نصب شود ، برای مثال به شما چیزی شبیه آنچه در پایین مشاهده می کنید را نمایش خواهد داد که با انتخاب آن فرآیند پارتیشن بندی نیز شروع خواهد شد.

SCSI3(0,0,0)(sda)-42.9 GB VMware,VMware Virtual S

انتخاب دیسک مناسب جهت پارتیشن بندی در لینوکس

شکل هشتم : انتخاب دیسکی که پارتیشن بندی باید بر روی آن انجام شود

پارتیشن بندی به روش راهنمایی شده یا Guided Partitioning ای که تا کنون مشاهده کردید برای شما Logical Partition ها را نیز ایجاد می کند که در اصطلاح به آن LVM یا Logical Volume هم گفته می شود. اما برای شما دوستان که تازه کار هستید پیشنهاد می کنیم که از همان گزینه Guided – use entire disk استفاده کنید ، اکثر شما دوستان این سیستم عامل را بر روی VM نصب کرده اید و نباید دغدغه پارتیشن بندی برای آن داشته باشید . اگر بر روی سیستم عامل دیگری استفاده می کنید پس در هنگام نصب گزینه manual partitioning یا پارتیشن بندی دستی را انتخاب کنید.

14-پارتیشن بندی راهنمایی شده یا Guided Partitioning

ابزار Guided Partitioning به شما سه روش پارتیشن بندی را پیشنهاد می دهد که هر کدام استفاده های متفاوتی دارند.

ابزار Guided Partitioning در لینوکس

شکل نهم : ابزار Guided Partitioning

اولین روش به عنوان All in one partition معرفی می شود. در این حالت کل سیستم عامل لینوکس با تمامی محتویات و شاخه ها در یک فایل سیستم تکی ذخیره می شوند . این ساختار پارتیشن بندی برای سیستم های تک کاربره و شخصی بسیار کاربردی است . اما توجه کنید که حتی در این حالت نیز ما دو پارتیشن خواهیم داشت ، اولین پارتیشن سیستم عامل و همه محتویات را در درون خود جای می دهد و دومین پارتیشن به عنوان حافظه مجازی یا SWAP partition ایجاد خواهد شد.

دومین گزینه روش Separate home partition می باشد. این روش هم تا حدودی شبیه روش قبلی است با ایت تفاوت که سلسله مراتب فایل را به دو قسمت تقسیم می کند ، یک پارتیشن برای سیستم لینوکس یا همان / و دومین پارتیشن شامل تمامی home directory ها می باشد ، در لینوکس home directory به مجموعه فایل های کاربر و تمامی اطلاعات مربوط به آن می باشد که در پوشه home قرار گرفته است.

اما روش آخر و سومین روش به نام Separate //home //usr //tms و //tmp می باشد که برای سرورها و سیستم عامل های چند کاربره مورد استفاده قرار می گیرد. در این حالت ساختار درختی فایل ها به پارتیشن های زیادی تقسیم می شود ، علاوه بر پارتیشن ریشه یا root که با علامت // نمایش داده می شود و همچنین پارتیشن های user account ها ، این حالت پارتیشنی برای نرم افزارهای کاربردی به نام usr و برای اطلاعات نرم افزارهای سروری به نام var و یک پارتیشن هم برای استفاده به عنوان temporary یا tmp ایجاد می کند. این تقسیم بندی ها دارای چندین مزیت می باشند. کاربران به تنهایی نمی توانند تمامی فضایی که در سرور وجود دارد را به خود اختصاص دهند ، فضایی که برای آنها وجود دارد صرفا به tmp و home خودشان محدود می شود.در این حالت فایل های زائد به ویژه لاگ فایل ها نمی توانند فضای سرور را اشغال کنند.

انتخاب فایل سیستم یا filesystem

filesystem چگونگی قرارگیری داده ها بر روی هارد دیسک را تعیین می کند.هر filesystem برای خود مزایا و محدودیت هایی دارد ، برخی از آنها قدرتمند هستند و برخی موثر ، انتخاب filesystem مناسب کاملا به این بستگی دارد که شما به درستی نیازهای خود را درک کرده باشید ، صرفا در این صورت است که شما می توانید انتخاب درستی داشته باشید. در حال حاضر در لینوکس تعداد زیادی filesystem وجود دارد که در وب سایت ها و منابع مختلف مقایسه های بسیاری در خصوص آنها انجام شده است ، اما به نظر می رسد فایل سیستم ReiserFS برای خواندن فایل های کوچک مناسبتر از سایر فایل سیستم ها باشد و از طرفی فایل سیستم XFS نیز برای خواندن فایل های بزرگ با سرعت بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد.

Ext3 فایل سیستم پیشفرض برای Debian است . این فایل سیستم در واقع نسخه بروز شده فایل سیستم های قبلی به نام ext و ext2 می باشد . پایه و اساس ext3 همان ext می باشد اما بسیاری از محدودیت ها و نقاط ضعف آن پوشش داده شده است . جدیدترین نسخه فایل سیستمی که می توان آن را بروز شده ext3 نامید ، ext4 می باشد که برخی از محدودیت هایی که در ext3 وجود داشته است را پوشش داده است ، این نوع فایل سیستم برای استفاده در هارد درایوهایی با ظرفیت های بسیار بالا مورد استفاده قرار می گیرد. اگر در همین وهله اول کمی شجاعت به خرج دهید می توانید از فایل سیستم دیگری به نام btrfs نیز استفاده کنید ، این فایل سیستم در مواقعی که می خواهید از ساختار RAID یا LVM استفاده کنید کاربرد زیادی دارد.

بعد از انتخاب نوع پارتیشن ، نرم افزار یک سری محاسبات انجام داده و پیشنهاداتی را به کاربر ارائه می دهد ، کاربر در صورتی که بخواهد ، می تواند تغییرات لازم را بر روی همین پیشنهاداتی که سیستم ارائه می دهد نیز انجام دهد. شما در همین لحظه می توانید فایل سیستم را که بصورت استاندارد ext3 در نظر گرفته شده است تغییر دهید. در بسیاری اوقات افراد تازه کار ، همین تنظیمات پیشفرض را انتخاب کرده و با انتخاب گزینه Finish partitioning and write changes to disk عملیات را تمام می کنند.

پارتیشن بندی اولیه هارد دیسک در لینوکس

شکل دهم : تایید فرآیند پارتیشن بندی

15-پارتیشن بندی دستی یا Manual Partitioning

پارتیشن بندی دستی یا Manual Partitioning دارای انعطاف پذیری بیشتری در انجام تغییرات بر روی ساختار پارتیشن ها است ، این روش به کاربر اجازه می دهد که اندازه و اهداف مورد استفاده یک پارتیشن را برای هر یک از پارتیشن هایی که می خواهد ایجاد کند ، تعیین کند. اگر می خواهید از ساختار RAID های نرم افزاری استفاده کنید ، می توانید این روش را نادیده بگیرید.

کوچک کردن یا Shrink کردن پارتیشن های ویندوز

وقتی می خواهید Debian را به همراه سیستم عامل دیگری نصب کنید ( یا ویندوز یا سایر سیستم عامل ها ) شما بایستی یک فضای هارد درایو ویژه که سیستم عامل دیگر از آن استفاده نمی کند را در اختیار Debian قرار دهید تا Debian بتواند در آن پارتیشن های خود را ایجاد کند. در بیشتر اوقات شما از قابلیت Shrink کردن پارتیشن ها در ویندوز و خالی کردن فضای هارد درایو استفاده می کنید. Installer در Debian به شما این اجازه را می دهد که با استفاده از قابلیت پارتیشن بندی دستی یا Manual Partitioning اینکار را انجام دهید. در این حالت کافیست شما پارتیشنی که ویندوز در آن نصب شده است را انتخاب کرده و اندازه جدید آن را وارد کنید ، این روش هم با سیستم فایل FAT و هم با سیستم فایل NTFS به درستی کار می کند.

اولین صفحه در اینجا به شما دیسک های موجود ، پارتیشن هایی که بر روی آنها قرار دارند و هر فضای خالی که هنوز پارتیشن بندی نشده است را به شما نشان می دهد. شما با استفاده از انتخاب هر یک از این گزینه ها و فشردن کلید Enter لیست اقدام هایی که می توانید انجام دهید را مشاهده خواهید کرد. شما می توانید با انتخاب کردن یک دیسک ، کلیه پارتیشن هایی که بر روی آن وجود دارد را حذف کنید. زمانیکه فضای خالی را بر روی دیسک انتخاب می کنید ، می توانید بصورت دستی یک پارتیشن جدید ایجاد کنید. شما می توانید اینکار را با استفاده از Guided Partitioning هم انجام دهید در این روش ، امکانات جالبی برای پارتیشن بندی لینوکس در هارد دیسک هایی که دارای سیستم عامل های دیگری هستند در نظر گرفته شده است. قسمت قبلی در خصوص Guided Partitioning را حتما مرور کنید.

معرفی Mount Point

Mount Point یک directory tree می باشد که محتویات فایل سیستمی که بر روی پارتیشن انتخاب شده وجود دارد را در خود نگه می دارد. بنابراین پارتیشنی که در //home قرار گرفته است داده های کاربر را در خود ذخیره می کند. زمانیکه دایرکتوری مورد نظر به نام / خالی باشد به عنوا ریشه یا root شناسایی می شود ، معمولا ریشه یک پارتیشن است که سیستم عامل Debian را در خود جای می دهد.

حافظه مجازی یا Virtual Memory

حافظه مجازی یا Virtual Memory به Kernel لینوکس این اجازه را می دهد که در هنگامی که حافظه RAM به اندازه کافی وجود ندارد بتواند مقداری از فضای هارد دیسک را به عنوان فضای ذخیره سازی اطلاعات RAM مورد استفاده قرار دهد ، این قسمت را در اصطلاح SWAP Partition می گوییم . برای شبیه سازی این حافظه اضافی در سیستم عامل ویندوز همانطوری که قبلا هم اشاره شده از یک فایل به نام Paging File استفاده می شود ، اما همین کار در لینوکس به شکل دیگری انجام می شود ، در سیستم عامل لینوکس به جای اینکه حافظه مجازی در قالب فایل وجود داشته باشد، در قالب یک پارتیشن از هارد دیسک مورد استفاده قرار می گیرد . این پارتیشن که SWAP نام دارد بصورت انحصاری برای همین کار مورد استفاده قرار می گیرد. زمانیکه می خواهید یک پارتیشن را انتخاب کنید ، می توانید نوع استفاده از آن را هم در همان وهله اول تعیین کنید :

  • می توانید آن را format کرده و یک mount point را در آن قرار دهید.
  • می توانید آن را به عنوان swap partition مورد استفاده قرار دهید
  • می توانید آن را در حالت physical volume for encryption قرار دهید ( برای حفظ محرمانگی داده ها بر روی پارتیشن های خاص)
  • می توانید آن را در حالت physical volume for LVM قرار دهید ( در ادامه در خصوص این مطلب توضیح خواهیم داد )
  • می توانید آن را به عنوان یک RAID Device که در ادامه مشاهده خواهید کرد معرفی کنید.
  • یا در نهایت می توانید اصلا از آن استفاده نکنید و بدون تغییر باقی بگذارید.

پیکربندی دستگاه های چند دیسکی یا Multidisc Devices ( پیکربندی RAID نرم افزاری )

برخی از انواع RAID ها وجود دارند که با استفاده از یک نسخه جانبی از اطلاعات موجود بر روی یک هارد دیسک و کپی کردن آن بر روی هار دیسک دیگر از خراب شدن و از بین رفتن اطلاعاتی که در این هارد دیسک ها وجود دارند جلوگیری می کنند. یکی از این نوع RAID ها در اصطلاح RAID Level 1 یا mirror گفته می شود. در این نوع RAID کلیه اطلاعات موجود بر روی یک هارد دیسک بر روی دیسک دیگر نیز کپی می شوند ، اما سرعت این نوع RAID پایین است و به همین دلیل بیشتر از نوع دیگری از RAID به نام RAID Level 5 که هم سرعت بیشتری دارد و هم اطلاعات را mirror می کند استفاده می شود. در خصوص انواع RAID ها می توانید به مقاله زیر از مهندس قرباوی مراجعه کنید :

در این سری از مقالات ما صرفا در خصوص RAID Level 1 که ساده ترین نوع RAID برای پیاده سازی می باشد استفاده می کنیم .اولین قدم در ایجاد RAID Level 1 در هارد دیسک ها در لینوکس این است که بایستی بر روی هر دو هارد دیسک موجود یک پارتیشن با اندازه یکسان ایجاد کنیم و نام آنها را physical volume for RAID بگذاریم. بعد از انجام این تنظیمات بایستی گزینه Configure Software RAID را از ابزار پارتیشن بندی انتخاب کرده و یک دیسک مجازی یا virtual disk با استفاده از گزینه Create MD device ایجاد کنیم تا این این دو پارتیشن را با هم یکسان کنیم.

بعد از انجام اینکار شما بایستی به یک سری سئوالات در خصوص این دستگاه جدید پاسخ بدهید. اولین سئوال در خصوص این است که چه نوع RAID ای می خواهید ایجاد و استفاده کنید ؟ که در سناریوی فعلی ما RAID1 مورد نظر می باشد. سئوال دوم در خصوص تعداد دستگاه های فعال یا active devices می باشد که در این سناریو با توجه به ایجاد دو عدد پارتیشن برای اینکار عدد دو را انتخاب می کنیم تا در MD device وجود داشته باشند. سئوال سوم در خصوص تعداد دستگاه های یدگی است که در صورت بروز مشکل جایگزین شوند ، در اینجا ما عدد صفر را انتخاب می کنیم . در نهایت آخرین سئوال در خصوص پارتیشن هایی خواهد بود که ما می خواهیم در ساختار RAID از آنها استفاده کنیم که ما دو عدد پارتیشن را برای اینکار قبلا ایجاد کرده ایم . توجه کنید که پارتیشن هایی را انتخاب کنید که در مرحبه قبلی نامگذاری دقیقا به عنوان RAID نامگذاری شده اند.

به منوی اصلی برمی گردیم ، یک دیسک مجازی ب نام RAID برای شما نمایش داده خواهد شد. این دیسک دارای یک پارتیشن است که نمی توان آن را حذف کرد اما می توان آن را به عنوان یک پارتیشن معمولی مورد استفاده قرار داد. بعد ها در خصوص ساختارهای RAID در لینوکس بصورت مفصل مقاله ای ارائه خواهیم کرد.

پیکربندی Logical Volume Manager یا LVM

تکنیک LVM به شما اجازه می دهد که بتوانید پارتیشن های مجازی ای ایجاد کنید که بر روی چندین دیسک وجود دارند. مزیت این روش در این است که اندازه پارتیشن ها دیگر وابستگی به اندازه دیسک ما ندارد ، شما می توانید اندازه پارتیشن وجود را در صورت نیاز با استفاده از یک هارد دیسک جدید اضافه کنید. تکنولوژی بکار رفته در این روش نسبتا ساده است ، شما در این حالت volume های خود را چه فیزیکی و چه منطقی به بلوک های کوچکتری تقسیم بندی می کنید که هر کدام بصورت جداگانه می توانند در ساختار LVM مورد استفاده قرار بگیرند. زمانیکه یک هارد دیسک جدید به سیستم اضافه می شود ، این بلوک ها در آین هارد دیسک جدید نیز اضافه خواهد شد. با اضافه شدن اطلاعات در هر یک از این بلوک ها و پر شدن آنها ، اطلاعات می توانند در بلوک های دیگر که در هارد دیسک های دیگر قرار گرفته اند ذخیره شوند و به همین روش هیچوقت شما کمبود فضا را احساس نخواهید کرد.

ابزار پارتیشن بندی LVM را در چندین گام پیکربندی می کند. اولین گام این است که شما باید در دیسک موجود پارتیشنی که باید به عنوان physical volume برای LVM مورد استفاده قرار بگیرد را ایجاد کنید. برای فعال سازی LVM شما بایستی گزینه Configure the Logical Volume Manager را انتخاب کنید ، سپس در همان صفحه تنظیمات گزینه Create a volume group را انتخاب کنید تا بتوانید physical volume های موجود را به LVM مرتبط کنید. در نهایت شما می توانید logical volume های خود را در این volume group ایجاد کنید. توجه کنید که سیستم اتوماتیک پارتیشن بندی قادر است تمامی این مراحل را بصورت خودکار انجام دهد. در منوی پارتیشن بندی هر physical volume به عنوان یک دیسک با یک پارتیشن نمایش داده می شود که نمی توانید آن را حذف کنید اما می توانید از آن استفاده کنید. ، در خصوص استفاده از LVM بصورت مفصل تری در ادامه این سری مقالات صحبت خواهیم کرد.

ایجاد پارتیشن های رمزنگاری شده یا Encrypted Partitions

برای تضمین محرمانگی اطلاعاتی که شما بر روی هارد دیسک خود دارید ، در مواقعی که هارد دیسک یا اطلاعات شما به سرقت می رود ، امکانی در لینوکس تعبیه شده است که شما می توانید برخی از پارتیشن هایی که را که اطلاعات حساس بر روی آن دارید را رمزنگاری کنید. در خصوص شیوه راه اندازی این نوع پارتیشن نیز در آینده و در قالب یک مقاله کامل توضیحاتی را ارائه خواهم داد و در اینجا صرفا جهت اطلاع این موضوع را مطرح کردیم.

نصب شدن بسته های اصلی سیستم عامل یا Debian base system

در این قسمت که هیچ نیازی به دخالت کاربر نداشته و سیستم بصورت خودکار آن را انجام می دهد ، سیستم عامل Debian پکیج های base system خود را نصب می کند. این مرحله شامل نصب ابزارهای dpkg و apt می باشد که وظیفه مدیریت پکیج های نرم افزاری در Debian را بر هه دارند. یکی دیگر از ابزارهایی که در این مرحله نصب می شود ، ابزارهای مورد نیاز جهت boot شدن سیستم و استفاده از آن است. در هر شرایطی که Debian را نصب کنید ، چه اط طریق شبکه و چه از طریق DVD ، پکیج های Debian از دیسک خوانده می شوند

نصب base system در لینوکس

شکل یازدهم : نصب شدن base system

16-پیکربندی Package Manager یا apt

برای اینکه ابزاری apt بتواند پکیج های نرم افزارهای جانبی مورد نیاز سیستم را دریافت کند نیاز به معرفی یک منبع برای دریافت این پکیج ها دارد . این مرحله از کار تا حدود زیادی بصورت خودکار انجام می شود. در این مرحله از شما سئوال می شود که پکیج ها را از طریق شبکه دریافت کنیم یا از طریق منابع موجود در DVD های محصول دریافت شود.

اگر installer تشخیص دهد که یک DVD نصب Debian در دستگاه وجود دارد ، دیگر نیازی نیست که تنظیمات apt را برای جستجوی پکیج ها در شبکه انجام دهیم ، apt بصورت خودکار به گونه ای تنظیم شده است که بتواند پکیج های موجود در DVD را بخواند و نصب کند. اگر ساختار DVD های بصورت چند تایی است ، نرم افزار installer بصورت خودکار برای جستجو در سایر پکیج ها از شما تقاضای سایر دیسک ها را نیز خواهد کرد. اگر قرار است پکیج های نرم افزاری توسط شبکه دریافت شوند ، دو سئوال مطرح می شود که برای انتخاب سروری که پکیج ها در آن وجود دارند از شما پرسیده خواهد شد ، سئوال اول منبع اصلی پکیج ها و سئوال دوم mirror یا کپی همان پکیج ها را از شما سئوال می کند ، در صورت عدم دسترسی به منبع اصلی از منبع یدکی یا mirror استفاده می شود. این منبع اصلی معمولا آرشیو اصلی Debian یا Debian Primary Archive می باشد.

تصویر دوازدهم : انتخاب mirror منبع دریافت پکیج ها

در نهایت شما بایستی در صورت نیاز یک آدرس Proxy برای برنامه معرفی کنید که بتواند اینترنت را از آن دریافت کند. اگر اینترنت از طریق Proxy دریافت نمی شود ، سیستم بصورت خودکار بصورت مستقیم به اینترنت متصل خواهد شد . توجه کنید که تنظیمات مربوط به Proxy Server را در این قسمت انجام نخواهیم داد ، به امید خدا در مقاله های آینده در خصوص ساختار Proxy Server ها و راه اندازی Squid که Proxy Server قدرتمند لینوکسی است صحبت خواهیم کرد.

17-پکیج Popularity Contest سیستم عامل Debian

سیستم Debian دارای یک پکیج به نام popularity-contest می باشد ، وظیفه این پکیج تحلیل وضعیت نرم افزارهای مورد استفاده بر روی سیستم شما و دریافت بازخورد است آنها می باشد. هر هفته این بسته نرم افزاری کلیه اطلاعات لازم در خصوص پکیج های نصب شده بر روی سیستم شما را دریافت کرده و معمولا بدون اطلاع شما این اطلاعات را برای تیم مدیریت پروژه Debian ارساال می کند. بعد از ارسال این اطلاعات ، تیم مدیریت پروژه Debian اطلاعات مربوط را تحلیل می کند و بر اساس آنها تعیین می کند که چه بسته های نرم افزاری استفاده بیشتری پیدا کرده اند و همچنین چه مشکلاتی داشته اند ، با استفاده از همین تحلیل ها است که مدیران پروژه می توانند در سیستم عامل Debian تغییرات جدید مورد نیاز را تعیین کرده و به آن اضافه کنند. مشابه همین کار را نیز سیستم عامل ویندوز انجام می دهد ، البته با یک سیاست خاص. البته برخلاف مایکروسافت که این اطلاعات را بدون دانستن کاربر دریافت می کند ، در سیستم عامل لینوکس ، فعال سازی این package کاملا اختیاری است و برای حفظ محرمانگی کاربران ، تا کاربر آنرا فعال نکن ، کاری انجام نمی شود.

18-انتخاب package های مورد نظر برای نصب

در این قسمت شما هدف از استفاده از این سیستم را مشخص می کنید ، این بدین معناست که سیستم شما قرار است در شبکه چه نقشی ایفا کند ؟ و همچنین چه package های نرم افزاری بایستی بر روی آن نصب شوند ؟ تمامی سرویس ها و package هایی که در اینجا مشاهده می کنید در ادامه نیز در قالب مقاله های جداگانه معرفی و راه اندازی می شوند ، اما راه اندازی این سرویس ها در هنگام نصب سیستم عامل خود می تواند یک مزیت باشد که شما را از نصب و راه اندازی مجدد این package ها پس از نصب سیستم عامل راحت می کند.

برخی از package ها بصورت خودکار و با توجه به سخت افزارهای شناسایی شده بر روی سیستم نصب می شوند ، توجه کنید که همه این کارها توسط package های نرم افزاری انجام می شود و اینکار را نیز package نرم افزاری به نام discover-pkginstall در هنگام شناسایی سخت افزارها انجام می دهد. برای مثال اگر سیستم یک Virtual Machine از VirtualBox بر روی سیستم تشخیص دهد ، نرم افزار بصورت خودکار package ای به نام virtualbox-ose-guest-dkms را بر روی سیستم شما نصب خواهد کرد تا ماشین مجازی و سیستم هاست با همدیگر بتوانند هماهنگی بیشتری را داشته باشند.

انتخاب package های نصب بر روی لینوکس

شکل سیزدهم : انتخاب نقش هایی که سیستم ایفا می کند

19-نصب GRUB Bootloader

Bootloader همانطوری که اشاره شد اولین برنامه ای است که توسط BIOS اجرا می شود. این برنامه kernel لینوکس را به داخل حافظه load می کند و سپس آن را اجرا می کند.همچنین این نرم افزار امکانی را برای شما فراهم می کند تا شما بتواند از طریق منو انتخاب کنید که سیستم عامل بوت شود یا اینکه kernel لینوکس load شود . این فاز از مرحله نصب سیستم عامل Debian سیستم عاملی که بر روی سیستم شما در حالت فعلی نصب شده است را شناسایی می کند و بصورت خودکار این سیستم عامل را در منوی بوت قرار می دهد ، اما دقت کنید که همه برنامه های نصب این کار را انجام نمی دهند.

توجه کنید که معمولا اگر شما سیستم عامل ویندوز را بعد از لینوکس نصب کنید ، bootloader حذف خواهد شد. سیستم عامل Debian همچنان بر روی هارد دیسک وجود دارد اما دیگر در منوی boot سیستم دیده نخواهد شد ، در چنین مواقعی شما بایستی سیستم عامل Debian را در حالت rescue mode بوت کنید و bootloader سیستم را تعمیر کنید ، این فرآیند بصورت کامل در لینکی که مشاهده می کنید آموزش داده شده است .

<c#>

→ http://www.debian.orgreleasesstablei386ch08s07.html

<c#>

بصورت پیشفرض منویی که توسط GRUB به شما نمایش داده می شود شامل تمامی کرنل های لینوکسی می باشد که بر روی سیستم نصب شده اند ، همچنین هر نوع سیستم عامل دیگری به غیر از لینوکس نیز که بر روی سیستم نصب شده باشد در این منو نمایش داده می شود. این همان دلیلی است که شما در هنگام نصب با اعمال تغییرات بر روی Master Boot Record موافقت می کنید. اگر نسخه بروز رسانی شده ای از سیستم عامل را نیز نصب کرده باشید این نسخه ها قابل بوت شدن هستند ، همیشه پیشنهاد می شود که سه نسخه از آخرین نسخه هایی که از آنها بر روی سیستم خود بروز رسانی کرده اید را نگهداری کنید تا در صورت بروز مشکل در سیستم عامل جدید بتوانید از طریق آن سیستم را بالا بیاورید.

GRUB در واقع bootloader پیشفرضی است که توسط Debian بر روی سیستم نصب می شود . GRUB توانایی فعالیت با انواع سیستم فایل را دارد و به همین دلیل شما نیازی به بروز رسانی Kernel بعد از نصب هر Kernel جدیدی ندارید ، در این حالت در زمان بوت GRUB تنظیمات را در حالت بوت خوانده و دقیقا محل Kernel جدید را شناسایی می کند. توجه کنید که دو نسخه از GRUB وجود دارد که نسخه یک آن قدیمی بوده و برخی از ساختارهای RAID و LVM را پشتیبانی نمی کند ، اما نسخه دوم دارای این مشکلات نیست. برخی اوقات پیش می آید که شما نیاز دارید که به جای GRUB از LILO استفاده کنید ، LILO یک bootloader دیگر مشابه GRUB است.

20-پایان فرآیند نصب و reboot شدن سیستم

فرآیند نصب در اینجا تمام شده است و شما در این لحظه بایستی DVD را از دستگاه خارج کرده و سیستم را Reboot کنید ، بعد از Boot شدن سیستم عامل صفحه ای که در ادامه مشاهده می کنید را می بینید که حاکی از نصب درست سیستم عامل است.ITPro باشید تا مقاله بعدی.

نگارنده : محمد نصیری

منبع : جزیره لینوکس و متن باز وب سایت توسینسو

هرگونه نشر و کپی برداری بدون ذکر منبع و نام نویسنده دارای اشکال اخلاقی می باشد.

#آموزش_مفاهیم_لینوکس #انواع_توزیع_های_لینوکس #آموزش_نصب_لینوکس #آموزش_گام_به_گام_نصب_لینوکس #آموزش_گام_به_گام_لینوکس #آموزش_نصب_Linux #آموزش_مقدماتی_لینوکس #آموزش_لینوکس #آموزش_نصب_Debian
عنوان
1 آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 1 : معرفی لینوکس رایگان
2 آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 2 : نصب و انتخاب توزیع رایگان
3 آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 3 : معرفی Debian و پارتیشن رایگان
4 آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 4 : آموزش گام به گام نصب لینوکس رایگان
5 آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 5 : آموزش گام به گام نصب لینوکس رایگان
6 آموزش لینوکس سطح مقدماتی قسمت 6 : ساختار و دستورات مقدماتی رایگان
زمان و قیمت کل 0″ 0
6 نظر
mehrgan

سلام.وقت بخیر و ممنون بابت آموزش هاتون.

میدونم این سری مقالات مربوط به قبل تر هست.ولی امیدوارم بتونم جواب سوالم رو بگیرم.

من اطلاعات چندانی راجع به لینوکس و ساختار آن ندارم.و رشته تحصیلیم هم کامپیوتر نیست.ولی صرفا به این دلیل که میخوام بایک نرم افزار شبیه ساز شبکه کار کنم که تحت لینوکس اوبونتو نصب میشه، میخوام اطلاعاتی راجع به کار با سیستم عامل لینوکس پیدا کنم.

من یکسری آموزش هایی راجع به نصب اوبونتو پیدا کردم که تنها با چند کلیک ساده و بدون پارتیشن بندی یا shirinkکردن و در نظرگرفتن اینکه آیا فضای خالی روی حافظه وجود دارد یا خیر و تنها با استفاده از فایل ایزویی که دانلود شده و روی حافظه لپتاپ قرار داده شده و بدون نیاز به dvdو... اقدام به نصب اوبونتو روی vmware می کنند و ظاهرا به خوبی از اوبونتو استفاده میکنند.

مثل روش نصبس که در این آدرس توضیح داده شده:

http://www.wikihow.com/Install-VMware-and-Use-VMware-to-Install-Ubuntu

سوالم اینه که آیا این نوع روش نصب درست و حرفه ای هست؟ و آیا میشه از همه قابلیت های لینوکس استفاده کرد؟

شاید سوالم بسیار ابتدایی باشه ولی واقعا در این زمینه اطلاعات ندارم.ممنون میشم پاسخ بدید.

محمد نصیری

بله ، مشکلی نیست در سطحی که شما نیاز دارید پاسخگو هست

mehrgan

سپاس

khankeh_2007k

سلام.وقتتون بخیر من برای نصب ubuntu مشکل دارم یه ماشین مجازی روی vmware تعریف کردم و به این مرحله نصب که میرسه پیغام erase all files in all operating systems ممکنه داده های بقیه ماشینها رو از بین ببره

محمد نصیری

سلام ، نصب کنید این فضای همون VM رو حذف میکنه فقط کاری به کل VMware نداره

khankeh_2007k

ممنونم

نظر شما
برای ارسال نظر باید وارد شوید.
از سرتاسر توسینسو
تنظیمات حریم خصوصی
تائید صرفنظر
×

تو می تونی بهترین نتیجه رو تضمینی با بهترین های ایران بدست بیاری ، پس مقایسه کن و بعد خرید کن : فقط توی جشنواره تابستانه می تونی امروز ارزونتر از فردا خرید کنی ....